|
|||||||
| Poesie |
A broccaA vecciaja a l’è ‘na brocca rotta tûtta pessà con tocchi ciù o meno nêuvi e colorae. A riescie a stà in pê un po’ pè forsa o pè fortunn-a. Ma se mancan quelle pesse a no l’è che un ravatto scamurôu da infiâ in te ‘na soffîta. A-i ratti a serve ancon… se ghe ascondan pe no fâse vedde.
|
La broccaLa vecchiaia è una brocca rotta tutta pezzata con pezzi più o meno nuovi e colorati. Riesce a stare in piedi un pò per forza o per fortuna. Ma se mancano quelle pezze non è che un arnese sbocconcellato da infilare in una soffitta. Ai topi serve ancora… ci si nascondono per non farsi vedere.
|
|||||
| Indice | |||||||
| Prefazione | |||||||