|
|||||||
| Poesie |
BarcheBarche ferme, smorte comme corpi sensa vitta. O sô o s’è appenna-a levou, i pescôei arrivan in silenzio sgrêuzzi, serrae, co-i pê nûi. O rito o stà pe comensâ, a rae, con a so grossa bocca a daia’na risposta segûa. L’ommo, con a faccia bruxà da-o vento, o l’aspëta che tûtto segge pronto. A barca a ven faeta chinâ in mâ: subito a palpita comme’na creatûa. Da chi a poco a l’ascistià a-a lunga agonia di pesci. Solo allōa o pescôu, remmando verso riva, co-e so forti braççe o mostrià e corbe pinn-e d’argento vivo. Doppo a barca a restià a secco, vêua, mûtta comme se a l’avesse drento un grande dô. In sciö fondo do legno un pescetto o balla ancon con frenexïa un ballo de morte.
|
BarcheBarche ferme, smorte come corpi senza vita. Il sole si è appena alzato, i pescatori arrivano in silenzio grezzi, chiusi, a piedi nudi. Il rito sta per iniziare, la rete, con la sua grossa bocca, darà una risposta sicura. Gli uomini, con la faccia bruciata dal vento, aspettano che tutto sia pronto. La barca viene fatta scendere in mare: subito palpita come una creatura. Fra poco assisterà alla lunga agonia dei pesci. Solo allora il pescatore, remando verso riva, con le sue forti braccia mostrerà le ceste piene d’argento vivo. Dopo la barca rimarrà a secco vuota, muta come se avesse dentro un grande dolore. Sul fondo del legno un pesciolino balla ancora con frenesia un ballo di morte
|
|||||
| Indice | |||||||
| Prefazione | |||||||