|
|||||||
| Poesie |
A barbonn-aA passa lenta pe-e strade pinn-a de pacchi e de sacchetti, co-e gambe gonfie fasciae da binde gianche c’an rattellôu con l’aegua. Poi a se ferma pe ammiâ a gente ca nō a vedde manco. A parla da sola, a rie. Nō se sa a chi ma a rie. De notte’na panchinn-a verde pe dormì ca nō costa ‘na palanca pertûzâ. Na fontanetta pe lavase õ müro, e e poche cöse ca se porta apprêuvo. Quande a-a mattinn-a sciorte ō sô ō brilla tûtto pe le. E a va incontro a-o mōndo.
|
La barbonaPassa lenta per le strade piena di pacchi e di sacchetti, con le gambe gonfie fasciate da bende bianche che hanno bisticciato con l’acqua. Si ferma per guardare la gente che non la vede nemmeno. Parla da sola, ride. Non si sa a chi ma ride. Di notte una panchina verde per dormire che non costa un soldo bucato. Una fontanina per lavarsi la faccia e le poche cose che si porta dietro. Quando al mattino esce il sole brilla tutto per lei. E va incontro al mondo.
|
|||||
| Indice | |||||||
| Prefazione | |||||||