Indice Pagina successiva

La barbona

Poesie

A barbonn-a

A passa lenta pe-e strade

pinn-a de pacchi e de sacchetti,

co-e gambe gonfie fasciae da binde

gianche c’an rattellôu con l’aegua.

Poi a se ferma pe ammiâ

a gente ca nō a vedde manco.

A parla da sola, a rie.

Nō se sa a chi ma a rie.

De notte’na panchinn-a verde pe dormì

ca nō costa ‘na palanca pertûzâ.

Na fontanetta pe lavase õ müro,

e e poche cöse ca se porta apprêuvo.

Quande a-a mattinn-a sciorte ō sô

ō brilla tûtto pe le.

E a va incontro a-o mōndo.

 

La barbona

Passa lenta per le strade

piena di pacchi e di sacchetti,

con le gambe gonfie fasciate da bende

bianche che hanno bisticciato con l’acqua.

Si ferma per guardare

la gente che non la vede nemmeno.

Parla da sola, ride.

Non si sa a chi ma ride.

Di notte una panchina verde per dormire

che non costa un soldo bucato.

Una fontanina per lavarsi la faccia

e le poche cose che si porta dietro.

Quando al mattino esce il sole

brilla tutto per lei.

E va incontro al mondo.

 

Indice
Prefazione

L'autore